Вход в систему

Что такое OpenID?

Новое на форуме

подробнее

Впечатления

Влад и мир про Фарг: Нулевой дар. Том 1 (Попаданцы)

Тупое начало. ГГ = бывший вор - неудачник, много воображающий о себе и считающий себя наёмником, но поступающий точно так же как прежний хозяин тела в которое он попал. Старого хозяина тела ГГ считает трусом и пьяницей, никчемным человеком,себя же бывалым человеком, способным выжить в любой ситуации. Первая и последняя мысля ГГ = нужно затаится и собрать данные для дальнейших планов. Умней не нашёл, как бежать из дома для этого. Будет под

  подробнее ...

Рейтинг: +1 ( 2 за, 1 против)
yan.litt про Крынов: Летай, чтобы выжить (Фэнтези: прочее)

Оценил серию на отлично. ГГ - школьник из выпускного класса, вместе с сотнями случайных людей во сне попадает в мир летающих островов. Остров позволяет летать в облаках, собирать ресурсы и развивать свою базу. Новый мир работает по своим правилам, у него есть свои секреты и за эти секреты приходится сражаться.
Плюсы
1. Интересный, динамический сюжет. Интересно описан сам мир и его правила, все довольно гармонично и естественно.
2. ГГ

  подробнее ...

Рейтинг: +1 ( 1 за, 0 против)
kiyanyn про серию Назад в СССР: Классный руководитель

Если судить по сей литературе, то фавелы Рио плачут от зависти к СССР вообще и Москве в частности. Если бы ГГ не был особо отмороженным десантником в прошлом, быть ему зарезану по три раза на дню...

Познания автора потрясают - "Зенит-Е" с выдержкой 1/25, низкочувствительная пленка Свема на 100 единиц...

Областная контрольная по физике, откуда отлично ее написавшие едут сразу на всесоюзную олимпиаду...

Вобщем, биографии автора нет, но

  подробнее ...

Рейтинг: 0 ( 0 за, 0 против)
Serg55 про Бовкунов: Упущенные возможности (Космическая фантастика)

эта часть получше, но смотрю 16 год, а где продолжение?

Рейтинг: 0 ( 0 за, 0 против)
AIR2 про серию Парагвайский вариант

Отлично написано, рекомендую.
З.Ы. Аффтор давай третью часть!!

Рейтинг: 0 ( 0 за, 0 против)

Вастрыё стралы [Алесь Разанаў] (fb2) читать постранично, страница - 5

- Вастрыё стралы 198 Кб скачать: (fb2) - (исправленную)  читать: (полностью) - (постранично) - Алесь Разанаў

 [Настройки текста]  [Cбросить фильтры]

вачах прыходзяць i адыходзяць людзі.
Яны мне даюць гэткі самы ліхтар i гэткую самую плеўку-павязку.
— Ты адшукаўся,— кажуць яны.— Ты цяпер зноўку з намі.
— Навошта мне гэты ліхтар?— пытаюся ў ix.
— Каб бачыць у цёмным змроку,— адказваюць мне адны.
— Навошта мне гэтая плеўкапавязка?
— Каб бачыць у яркім бляску,— тлумачаць другія.
А мне хочацца глядзець проста,
а мне хочацца разумець проста
i проста жыць —
i бачыць светлае светлым,
i бачыць цёмнае цёмным,
праўдзівым — праўдзівае,
крывое — крывым...
...На белай, на чорнай, на шэрай зямлі малюю, сціраю i зноўку малюю сваё аблічча.

ЛАНЦУГ
На панадворку сабакі: на ланцугу.
Яны адважныя — дакуль дазваляе ланцуг,
куслівыя — дакуль дазваляе ланцуг,
брахлівыя — дакуль дазваляе ланцуг,
i злуюцца яны на ланцуг таксама — дакуль дазваляе ланцуг.
Наводдалі, вакол ix, блукаюць ваўчыныя зграі.
Яны прынюхваюцца да сабак, прыслухоўваюцца да сабак, але бліжэй усё роўна не падступаюць:
не дазваляе ланцуг.

ТАНЕЦ З В УЖАКАМ!
Змаганне захоплівае мяне: яно разнявольвае ўсе мае здольнасці, яно абуджае ўсе мае сілы, яно становіцца танцам, яно становіцца святкаваннем, яно тчэ з маіх рухаў свой непаўторны ўзор.
Я ашчаджаюся ад яго. I чакаю яго.
А з мора ўжо вынырнулі дзве вужакі — дзве неспатольныя пометы.
Яны апантана накідваюцца на мяне, абкручваюць слізкімі шчыльнымі звівамі, пстрыкаюць джаламі ў самы твар...
Я аддзіраю ix ад сябе, я душу ix рукаMi, тапчу нагамі, кручуся, уюся, крычу...
Навокал, з усіх бакоў, збіраюцца гараджане.
Нібыта прыцягнутыя магнітам, яны глядзяць на мой адчайны міжбой, на мае пагібельныя вымогі...
— Якое відовішча!..— у захапленні, я чую, гамоняць яны.—
Мы першы раз назіраем такі напружаны рытм,
мы першы раз бачым такі выкшталцоны танец.

ПАСТКІ
Каб не баяцца хадзіць у лес, панастаўлялі аднавяскоўцы ў лесе ўсялякіх пастак: на рысь, на ваўка, на дзіка, на мядзведзя...
Пайшоў Сымон паглядзець, што трапіла ў яго самаловы,— трапіў у нейчы сам,
пайшоў Тарас паглядзець, што трапіла ў яго петлі,— заблытаўся сам у нейчай,
пайшоў Дамінік паглядзець, што трапіла ў яго ямы,— нібы скрозь зямлю праваліўся, кудысьці прапаў...
I пачалі яшчэ горай людзі баяцца лесу:
водзяцца там ваўкі,
водзяцца там дзікі,
мядзведзі,
рысі
i — пасткі.

АПОШНІ АРГУМЕНТ
Перад тым, як пачнецца бітва, бяссонныя звездары разважаюць-гадаюць, чым яна скончыцца, на чый бок схіліцца перамога.
Я таксама ўзіраюся ў зоркі,
слухаю, як шамацяць лісты,
сачу, як дзьме вецер i як палымнее агонь...—
усё заўважаю, усё ўлічваю i вырашаю ўхіліцца ад заўтрашняй бітвы:
акалічнасці складваюцца супраць нас.
— Аднак ты забыўся ўлічыць яшчэ адзін аргумент — апошні,— кажа галоўны звяздар,— той аргумент, што ўвесь час засланяецца ад цябе табою.
Я гляджу на яго — i разумею яго.
Кладу руку на агонь — i агонь, які перад гэтым кусаўся люта, ліжа маю далонь.
Мой апошні, непераможны, утоены i ад мяне аргумент,— я сам.

ВІДУШЧЫ КАМЕНЬ
З веку ў век ляжаў ля гасцінца камень.
З веку ў век ішлі па гасцінцы людзі.
Людзі глядзелі на камень, камень глядзеў на людзей, глядзеў-прыглядаўся i ўрэшце зрабіўся відушчым.
I стала яго відушчасць праменіцца на гасцінец i абпраменьваць кожнага, хто па гасцінцы ішоў.
I сталі рабіцца відушчымі людзі, i стаў кожны ў кожнага бачыць думкі — пярэстыя, простыя, пакручастыя, белыя, шэрыя, чорныя, каляровыя, i стаў кожны кожнага без слоў разуметь.
Спачатку ўсе ўзрадаваліся, а потым палохацца сталі гэтага свайго разумення, відушчасці гэтай нязвыклай сваёй.
Накінуліся грамадой на камень — i саштурхнулі яго ў глыбокую яму, але на трэці дзень стала свяціцца яма,
укінулі камень у мора — на шосты дзень стала свяціцца мора,
закінулі камень высока ў нябёсы — камень адно ўсміхнуўся i стаў, быццам новы месяц, кружыцца i ззяць над усёю зямлёй.
Так скончыўся колішні свет i настаў — відушчы.

ДУБОВЫ ПЛОТ
Я рухаюся ўздоўж плота — i плот рухаецца ўздоўж
--">